தடுமாறும் தொண்ணூறு..

தளர் நடை
வளர் தாடி
நடுங்கும் கைகள்
இடுங்கிய கண்கள்

வறண்ட பார்வை

இறுகிய முகம்
ஒடிங்கிய தேகம்
நடுங்கும் கால்கள்
கையில் பிரம்பு

பகல் வேளைகளின்

இருக்கையே
சில நேரங்களில்
படுக்கையாய்

வயதையும்
வறுமையின்
விரக்த்தியையும்
விஞ்சி நிற்கிறது
உயிர் வாழ்தலின்
தேவை.

சாதிக்கவோ
சுவாசிக்கவோ
ஏதுமில்லைதான்
இனி.

கட்டிய மனைவி
இரண்டடி
மரப் பலகையில்
ஒற்றை நாடியாய்
நடையற்று
கிடந்த பின்

அதிகமான
உயிர் வாழ்தலின்
தேவை

தானில்லா
உலகில்
தாயற்ற
குழந்தையாகி
விடுவாளோ
என்றுதான்.